„Określone w art. 249 § 1 o.p. przyczyny odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie są wyczerpujące, gdyż ich wymienienie poprzedzono sformułowaniem "w szczególności". Do przypadków powodujących odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, zaliczyć trzeba złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej wobec której toczy się postępowanie sądowoadministracyjne. Postępowanie sądowoadministracyjne jest w toku do czasu, aż orzeczenie sądu stanie się prawomocne.”
Wyrok WSA we Wrocławiu z 1 października 2009 r., III SA/Wr 109/09 -Podstawa prawna złożenia wniosku o rozłożenie należności celnych na raty.
„Możliwości zastosowania art. 229 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny przy rozpoznawaniu wniosku o rozłożenie należności celnych na raty nie stoi na przeszkodzie brak uregulowania takiej instytucji w prawie wewnętrznym Polski, w szczególności zaś nieskorzystanie przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych z upoważnienia zawartego w art. 60 Prawa celnego.”
Wyrok NSA z 1 października 2009 r., II FSK 667/08 -Warunki zaistnienia rażącego naruszenia prawa
„1) W myśl art. 247 § 1 pkt 3 o.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter rażący, tzn. gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawa, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek.
2) Rozbieżność orzecznictwa sądowego nie wyklucza sama przez się możliwości, że jeden z dwóch sprzecznych ze sobą poglądów wyrażonych w tym orzecznictwie jest na tyle wadliwy, że jego przyjęcie przez organ podatkowy stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 o.p. Jednakże może to mieć miejsce w sytuacji, gdy przepis prawa, na którym oparto dane rozstrzygnięcie, pomimo rozbieżności w orzecznictwie, jest na tyle jednoznaczny, że nie wyklucza to możliwości uznania, iż dokonana przez organy podatkowe wykładnia jest tak dalece wadliwa, że stanowi o rażącym naruszenia prawa. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.”
Wyrok NSA z 28 sierpnia 2009 r., II FSK 412/08- Warunki amortyzowania znaku towarowego
„1) Prawo do znaku towarowego może być wprowadzone do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych, a następnie amortyzowane zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., gdy jest nie tylko faktycznie wykorzystywane, przez oznaczenie towarów i usług znakiem towarowym ale przede wszystkim prawnie przejęte do używania jako prawo, bowiem pod pojęciem prawa do znaku towarowego mieszczą się tylko podmiotowe prawa do znaku, które mają charakter bezwzględny.
2) Prawo do znaku towarowego, w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., jako prawo podmiotowe dotyczy wyłącznie prawa do znaku zarejestrowanego, które ten status nabywa ex nunc, tj. z chwilą rejestracji. Przymiotu tego nie ma znak towarowy niezarejestrowany, w tym również zgłoszony do rejestracji. Bez znaczenia jest fakt, że ustawa o znakach towarowych nie posługuje się terminem "prawa do znaku towarowego", istotne jest bowiem to, że skutek podatkowy, o który w tym zwrocie normatywnym mowa, powstaje z momentem rejestracji znaku towarowego, a nie to czy prawo do znaku towarowego w rozumieniu ustawy podatkowej znaczy to samo co prawo z rejestracji znaku towarowego w rozumieniu ustawy o znakach towarowych.”
Wyrok WSA w Gliwicach z 21 września 2009 r., I SA/Gl 283/09- Wydatki poniesione w celu podniesienia kapitału zakładowego nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu
„Nieopodatkowanie przez ustawodawcę przyrostu majątku w postaci powiększenia kapitału zakładowego skutkuje tym, że wydatki związane z podniesieniem kapitału zakładowego (poniesione w celu podniesienia kapitału zakładowego) nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu.”
Wyrok WSA w Białymstoku z 16 września 2009 r., I SA/Bk 328/09- Zapisy w ewidencji gruntów i budynków mają charakter wiążący przy wymiarze podatku od nieruchomości
„Stosownie do treści art. 21 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 8 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości w zakresie m.in. przedmiotu opodatkowania, jest związany zapisem zawartym w ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości). Jedynie wykazanie przez właścicieli nieruchomości w trybie art. 194 § 3 o.p., wadliwości zapisu w ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości), będzie skutkować jego odrzuceniem w całości lub w części, przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości za dany rok.”
Wyrok WSA w Poznaniu z 6 sierpnia 2009 r., I SA/Po 76/09- Dostarczenie towarów do nabywcy za pośrednictwem poczty nie jest odrębną usługą, lecz elementem sprzedaży wysyłkowej
„W przypadku sprzedaży wysyłkowej niezbędnym elementem świadczenia sprzedawcy jest konieczność wysłania sprzedanego towaru i poniesienie związanych z tym kosztów przesyłki. Oznacza to, że podstawa opodatkowania takiej sprzedaży obejmuje również koszty przewozu czy wysłania towaru, niezależnie od podmiotu realizującego przedmiotową usługę.
W takim przypadku całość świadczenia powinna być opodatkowana wg stawki właściwej dla realizacji tego świadczenia, czyli sprzedaży towaru. Brak jest podstaw do traktowania usługi dostarczenia towaru za pośrednictwem Poczty Polskiej, jako odrębnej usługi sprzedawcy wykonywanej na rzecz odbiorcy towaru. A zatem w przypadku sprzedaży towaru opodatkowanego stawką 7% usługa związana z przesłaniem tego towaru do nabywcy powinna zostać opodatkowana wg takiej samej stawki.”
Wyrok WSA w Warszawie z 18 czerwca 2009 r., III SA/Wa 696/09- Czynność zbycia własnej wierzytelności nie jest usługą ani towarem, a tym samym nie podlega opodatkowaniu VAT
„W przypadku sprzedaży wierzytelności własnej nie można zakładać, że czynność ta może być wykonywana w ramach prowadzonej działalności, z uwagi na to, że dana działalność nie może zmierzać do nieuzyskiwania wymaganej zapłaty za świadczone usługi i dostarczane towary. Zatem sprzedaż własnej wierzytelności, która powstaje w związku z prowadzoną działalnością, nie może być uznana za usługę pośrednictwa finansowego. Z takim pośrednictwem mamy do czynienia wówczas, gdy przedmiotem zbycia wierzytelności była wierzytelność, którą wcześniej dany podmiot nabył. W konsekwencji przelew własnej wierzytelności na rzecz innego podmiotu, który będzie następnie dochodził od dłużników określonych należności, nie jest objęty zakresem przedmiotowym ustawy o VAT, a tym samym nie podlega opodatkowaniu VAT.”
Wyrok WSA w Warszawie z 2 czerwca 2009 r., III SA/Wa 329/09- Ograniczenie w odliczeniu VAT przy wydatkach na reprezentację jest zgodne z prawem wspólnotowym
„Artykuł 88 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. w zakresie, w jakim wyłącza możliwość odliczenia VAT przy nabywaniu towarów związanych w wydatkami na reprezentację poprzez odesłanie do art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p., jest zgodny z art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy oraz art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE i nie narusza klauzuli standstill. Należy wskazać, że art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. stanowi zamknięty katalog wyłączeń wydatków, które nie mogą być uznane za koszty podatkowe. Zestawienie tego przepisu w korelacji z art. 88 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. nie stanowi niedozwolonego ograniczenia w odliczeniu VAT, ponieważ ustawodawca wspólnotowy w sposób kategoryczny odnosi się do tego ograniczenia w przypadku wydatków reprezentacyjnych. Samo zawarcie przepisu odsyłającego nie może stanowić podstawy do zakwestionowania zgodności tych regulacji z prawem wspólnotowym, ponieważ przepisy dyrektyw nie wymagają, aby implementacja ograni czeń w odliczeniu VAT nastąpiła w jednym akcie normatywnym.”
Wyrok WSA w Warszawie z 26 maja 2009 r., III SA/Wa 3364/08- Programy komputerowe nie mogą być uznane za należność licencyjną podlegającą opodatkowaniu podatkiem dochodowym
” Interpretacja przepisów umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w kontekście przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie pozwala na uznanie należności z tytułu licencji do programów komputerowych za należności licencyjne w rozumieniu tych umów. Interpretacja Ministra Finansów nie znajduje oparcia ani w postanowieniach powołanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, ani z punktu widzenia Komentarza do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD.”
Wyrok WSA we Wrocławiu z 25 sierpnia 2009 r., I SA/Wr 946/09- Obniżenia kwoty podatku dochodowego o zapłacone składki na ubezpieczenie zdrowotne
„Artykuł 18 ust. 1 TWE stoi na przeszkodzie stosowaniu ustawodawstwa państwa członkowskiego, które uzależnia przyznanie prawa do obniżenia kwoty podatku dochodowego o zapłacone składki na ubezpieczenie zdrowotne od warunku, by składki te były odprowadzone w tym państwie członkowskim na podstawie prawa krajowego, i które prowadzi do odmowy przyznania tego rodzaju ulgi podatkowej w przypadku, gdy składki nadające się do odliczenia od kwoty podatku dochodowego należnego w tym państwie członkowskim zostały odprowadzone w ramach systemu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego innego państwa członkowskiego.”
Kancelaria Radcy
Prawnego
Paweł Jasiński,
Kancelaria Doradztwa
Podatkowego
Magdalena Jasińska
nr wpisu 11241
ul. Wiwulskiego 24/5
51-629 Wrocław
tel. 0 608 074 148
tel. 0 692 482 709
tel./fax 071 371 85 21
pmj.kancelaria@gmail.com
NIP: 878-142-95-86
Konto: Lukasbank S.A.
97 1940 1076 3046 1583 0000 0000